Porządek Mszy św:

Niedziele i święta
8.30, 11.00, 17.30

Dni powszednie
od 1 września do 30 czerwca
o godz 18.00

od 1 lipca do 31 Sierpia o godz 19.00

Strona Główna

POCZĄTEK NOWEGO ROKU KOŚCIELNEGO

ROKU ŚWIĘTEGO MARKA

SŁOWO BOŻE

NA I NIEDZIELĘ ADWENTU ROKU B

29 LISTOPADA 2020 ROKU

CZYTANIE Z KSIĘGI PROROKA IZAJASZA (63, 16b-17. 19b; 64, 2b-7)

Ty, Panie, jesteś naszym ojcem, odkupiciel nasz – to Twoje imię odwieczne. Czemu, o Panie, dozwalasz nam błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serca nasze stają się nieczułe na bojaźń przed Tobą? odmień się przez wzgląd na Twoje sługi i na pokolenia Twojego dziedzictwa. Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił – przed Tobą zatrzęsłyby się góry. Zstąpiłeś: przed Tobą zatrzęsły się góry. Ani ucho nie słyszało, ani oko nie widziało, żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle dla tego, co w nim pokłada ufność. Obyś wychodził naprzeciw tym, co radośnie pełnią sprawiedliwość i pamiętają o Twych drogach. Oto Ty zawrzałeś gniewem, bo grzeszyliśmy przeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani. My wszyscy byliśmy skalani, a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata. My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście, a nasze winy poniosły nas jak wicher. Nikt nie wzywał Twojego imienia, nikt się nie zbudził, by się chwycić Ciebie. Bo skryłeś Twoje oblicze przed nami i oddałeś nas w moc naszej winy. a jednak, Panie, Ty jesteś naszym ojcem. My jesteśmy gliną, a Ty naszym Twórcą. Wszyscy jesteśmy dziełem rąk Twoich. Oto słowo Boże.

PSALM 80 RESPONSORYJNY

Refren: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie.

Usłysz, Pasterzu Izraela, * * Ty, który zasiadasz nad cherubami! * Wzbudź swą potęgę * i przyjdź nam z pomocą. Refren.

Powróć, Boże zastępów, * wejrzyj z nieba, spójrz i nawiedź tę winorośl. * Chroń to, co zasadziła Twoja prawica, * latorośl, którą umocniłeś dla siebie. Refren. Wyciągnij rękę nad mężem Twej prawicy, † nad synem człowieczym, * którego umocniłeś w swej służbie. * Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie, * daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili. Refren.

CZYTANIE 1 LISTU ŚW. PAWŁA DO KORYNTIAN (1, 3-9)

Bracia: Łaska wam i pokój od Boga ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa! Bogu mojemu Dziękuję wciąż za was, za łaskę daną wam w Chrystusie Jezusie. W Nim to bowiem zostaliście wzbogaceni we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie, bo świadectwo Chrystusowe utrwaliło się w was. Nie doznajecie tedy braku żadnej łaski, oczekując objawienia się Pana naszego, Jezusa Chrystusa. On też będzie umacniał was aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Wierny jest Bóg, który powołał was do współuczestnictwa z Synem swoim, Jezusem Chrystusem, Panem naszym. Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Okaż nam, Panie, łaskę swoją
i daj nam swoje zbawienie.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

CZYTANIE Z EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO (13, 33-37)

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. zostawił swój dom, powierzył swym sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Lecz co wam mówię, do wszystkich mówię: Czuwajcie!» Oto słowo Pańskie.

O CZYTANIACH

PIERWSZE CZYTANIE i pochodzi z Księgi proroka Izajasza. Są to ostatnie zdania z tej księgi. Ich autorem jest Trito-Izajasz, nieznany z imienia autor. Kontekst historyczny tej części księgi wskazuje na czasy niewoli babilońskiej. A właściwie już do początku czasów perskich, kiedy Żydom zniewolonym przez Babilończyków zdawało się, że złe czasy się kończą, bo Bóg przywróci swojemu narodowi pomyślność. W tekście jest obecna modlitwa proroka, będąca jednocześnie refleksją nad historią Izraela. Autor przypomina w niej Bożą opiekę nad Ludem Wybranym w czasach jego wyjścia z Egiptu. Teraz prorok oczekuje podobnej interwencji. I prosi, by stało się to jak najszybciej.

DRUGIE CZYTANIE wzięto z początku pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian. Autor napisał go w Efezie w 58 roku zaniepokojony wieściami, które dochodziły do niego o wspólnocie chrześcijan w Korycie. Paweł ją założył i traktował jak umiłowane dziecko. Słysząc o szerzącej się w niej nieobyczajności razem z błędami w nauczaniu wiary, Apostoł Narodów pisze list pełen miłości i troski,   z nadzieją, że jego słowa, jako Apostoła Chrystusa, uzdrowią atmosferę we wspólnocie i postawą wszystko na właściwym miejscu.

TRZECIE CZYTANIE zaczerpnięto z Ewangelii według świętego Marka. Dawniej uważano ją za zbiór jego różnych wspomnień i pouczeń. Dziś bibliści widzą w niej   elementy tworzące całość według pewnej struktury. Granicę stanowi ósmy rozdział z wyznaniem Piotra, Ty jesteś Mesjasz, w Cezarei Filipowej. Pierwsza część Ewangelii Marka odpowiada na pytania: kim jest Jezus i  czym jest Jego Królestwo? W ten sposób autor mówi czytelnikowi, co Jezus chce mu zaoferować. W drugiej części Marek Ewangelista pokazuje co w zamian za to, co się dostało od Jezusa, trzeba Mu dać. Ta druga część opisuje drogę ucznia Jezusa, która wiedzie przez krzyż do pustego grobu w poranek zmartwychwstania. Dzisiejsze czytanie pochodzi z drugiej części Ewangelii Marka. Dokładniej, z mowy eschatologicznej Jezusa, w której zapowiada zburzenie Jerozolimy i powtórne przyjście na świat, by sądzić nas przy końcu czasów.

ZACHOWAJ W SERCU

Wielu uważa adwent tylko za cztery tygodnie przed świętami Bożego Narodzenia. Gorsze jest to, że wśród nich są tacy, dla który adwent jest festiwalem przedświątecznych zakupów. I kropka. A gdzie wymiar religijny adwentu?

Kto wsłuchał się uważnie w dzisiejsze Słowo Boże, ten odkrył inną prawdę o adwencie. W niej nie ani jednego słowa o przygotowaniu jadła na świąteczny słów i bieganiu po sklepach za podarkami. Za to jest w nich coś, co powinno każdego człowieka skłonić zatrzymania się w biegu do supermarketu lub przy domowej przedświątecznej krzątaninie. Z dzisiejszego Słowa Bożego wynika bowiem, że nasze życie jest oczekiwaniem i przygotowaniem się na koniec świata, który zacznie się w dniu paruzji, czyli drugiego przyjścia na ziemię Jezusa Chrystusa. Słyszeliśmy o tym tydzień temu w uroczystość. Również dzisiaj, w dniu rozpoczęcia adwentu wybrzmiewa prawda o paruzji, końcu świata i sądzie Bożym nad ludzkością.

Czy człowiek, w którego świadomości, żyje prawda o tym zachowa się jak beztroski dzieciak w krainie zabawek, czy też przystanie i zastanowi się, czy jego życie jest ciągłym przygotowaniem na sąd ostateczny.

A zatem zastanów się człowieku nad swoim życiem i kierunkiem jego biegu (niebo, piekło) w kontekście dzisiejszych czytań.

Ponieważ każdy z nas jest grzeszny, dlatego warto pamiętać o myśli zawartej w proroctwie Trito-Izajasza: nieszczęścia, jakie spotkały naród wybrany są następstwem jego grzechów. Jednakże Bóg nie pozwoli, by kara trwała wiecznie i uwolni z niej swój lud, jeśli tylko swoje serce zwróci do Niego.

Może jeszcze grzeszysz. Najwyższy czas opamiętać się i nawrócić się do Boga! Bóg nie stworzył Cię dla wieczności w piekle, ale przebywania z Tobą w niebie!

Jezus ustami Marka jeszcze raz przypomina ci, że koniec świata nastąpi niespodzianie i towarzyszyć mu będą widzialne znaki. A ty masz być jak odźwierny, który strzeże powierzonych mu dóbr i nie pozwala złemu nanieść im uszczerbek.

Święty Paweł życzy tobie Bożych darów łaski i pokoju na każdy dzień. Bóg będzie wspierał cię aż do końca. Będzie to czynił przez Chrystusa obecnego w Kościele. Jeśli zrozumiałeś, że one są konieczne do zbawienia, nie będziesz na nie obojętny. Żyj zatem adwentowo, pamiętając, ze adwent – to nie cztery tygodnie przed Bożym Narodzeniem, ale całe życie człowieka.

                                                                               Ks. Ignacy Pawlus SDS

TRADYCJE ADWENTOWE

Adwent – przyjście Pana

Słowo adwent pochodzi z języka łacińskiego "adventus" i oznacza "przyjście", dlatego dla chrześcijan to radosny czas oczekiwania na przyjście Pana.  Adwent dzieli się na dwa podokresy: pierwszy obejmuje czas od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia, kiedy czytane są teksty biblijne, zapowiadające powtórne przyjście Zbawiciela na końcu świata (Paruzja), drugi - od 17 do 24 grudnia, to bezpośrednie przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia.

Wieniec adwentowy

Wieniec adwentowy to piękny symbol. Układa się go z gałązek iglastych i umieszcza w nim 4 świece, symbolizujące cztery niedziele adwentowe. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie świece. Wieńce zdobią kościoły, można także przygotować je w swoich domach i zapalać np. podczas spotkań rodzinnych czy wspólnych posiłków. Wieniec to symbol, ale jakże wymowny - pokazuje jedność naszych rodzin i wyraża nasze duchowe przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. 

Roraty 

W Adwencie w Kościele odprawiane są specjalne nabożeństwa zwane Roratami. Biorąc w nich udział, w specjalny sposób czcimy Maryję. Nazwa – Rorat - pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: „Rorate coeli, desuper...” (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa symbolizuje łaskę, którą przynosi Zbawiciel. Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat, tradycyjnie odprawianych przed świtem. Na mszę wierni przychodzą ze świecami i lampionami, symbolizującymi czuwanie. Zapala się je podczas mszy św., następnie z ich światłem wędruje się do domu. 

Świeca roratnia

Świeca roratnia jest symbolem chrześcijan i Najświętszej Maryi Panny, która zapowiada przyjście pełnego światła - Chrystusa. Zapala się ją podczas Rorat.  W kościołach umieszczana jest na prezbiterium obok ołtarza, albo przy ołtarzu Matki Bożej. Świecę zdobi biała lub niebieska kokarda oraz zielona gałązka - najczęściej mirt. 

Zwyczaje adwentowe

Dawniej Adwent, na wzór Wielkiego Postu, trwał 40 dni i rozpoczynał się od dnia św. Marcina. Obowiązywał w tym czasie post, choć w nieco łagodniejszej formie niż w Wielkim Poście. Dopiero w VI wieku zaczęto obchodzić Adwent w formie czterech tygodni przed Bożym Narodzeniem. Zawsze ten czas obchodzono dostojnie, poważnie, z wielką tęsknotą za cudem Pańskich narodzin. W okresie Adwentu dziewczęta na wsiach chodziły na prządki po domach - w izbach przędły, darły pierze, wykonywały różne ozdoby choinkowe, śpiewając przy tym i opowiadając sobie różne opowieści. 

W każdą niedzielę adwentu z kościelnych wież odzywały się hejnały, grane na trąbach i innych instrumentach. Miały być one interpretacją słów Pisma Świętego "Zabrzmij trąbą, Syjonie". Na Mazowszu i Podlasiu znany był dawniej zwyczaj grywania przed roratami na ligawkach. Był to instrument wieśniaczy, w postaci drewnianej trąby, którą opierano na płocie i grano smętne tony. Miały one przypominać trąby archanielskie.

KAWAŁY NA STÓŁ

- Pójdziesz na pogrzeb Kowalskiego? – Nie! – A dlaczego? – Bo on nie przyjdzie na mój!ТыидешьнапохороныРабиновича? *** Sąsiadka do sąsiadki: - Mój Janek pisze i otrzymuje dobre pieniądze! – Pisze wiersze albo powieści? – Nie, pisze listy do bogatego wujka w Ameryce! *** — Tato, a czym się różni Twitter od Facebooka? - Różnica jest kardynalna, synku. Jak wchodzisz na Twitter, to tak, jakbyś szedł do toalety z małą potrzebą. Jak wchodzisz na Facebook, to jakbyś szedł z dużą! *** Zdarzyło się Rosji, że rabina zapytał Żydzi: Rebe, a czemu nas nie lubią ruscy? „Bo nie umiemy pić wódki!” – odpowiedział rabin. „Nieprawda!” – krzyknęli chórem. „To w taki razie jutro spotykamy się u mnie o tej samej porze i każdy przynosi ze sobą butelkę z wódką. Będziemy się uczyć pić wódkę!” Nazajutrz przed wyjściem spotkanie Abram mówi Sarze: „Przynieś mi ze spiżarni butelkę wódki!” NatoSara: „Abram, szkodawódki! Weź lepiejbutelkę wody. Wlejesz do wspólnego garnka i nikt nic nie pozna.” Za jakiś czas Żydzi zbierają się u rabina i każdy wlewa zawartość swojej butelki do wielkiego garnca. W końcu rabin wziął do ręki warzechę i nią wymieszał zawartość garnca. Następnie zaczerpnął i spróbował tego, co było w nim. Po próbie powiedział zebranym Żydom: „W garncu jest sama woda! I za to nie lubią nas ruscy!”*** Kolega pyta kolegę: „Co znaczy zła dziedziczność?” Na to kolega: „Wydaje mi się, bratku, że cię już z listy spadkobierców skreślili!? *** - Panie kelner, ja tych pomyj nie będę jadł! Proszę zawołać kucharza!” – Ale on też nie będzie ich jadł, proszę pana! *** Sławny kieszonkowiec przyszedł do filharmonii na występ światowej sławy pianisty. W czasie koncertu kieszonkowiec cały czas patrzył na palce artysty i mruczał pod nosem: „Takie genialne palce i byle czym się zajmują!”

RADOŚCI, ŻE PAN JEST BLISKO

ZYCZĄ DUSZPASTERZE!

Zegar

Imiennik

trwa inicjalizacja, prosze czekac...

Kalendarz

Liczba wejść